Juliusz Slowacki An outstanding romantic poet Date of Birth: 04.04.1809 Country: Poland

Content:

1. Wybitny poeta romantyczny
2. Emigracja i życie na obczyźnie
3. Poglądy polityczne i społeczne
4. Subiektywizm i pesymizm
5. Tragizm i odkupienie
6. Poetycki talent

Wybitny poeta romantyczny

Dzieciństwo i młodość

Czesław Miłosz, wybitny polski poeta romantyczny, urodził się jako syn znanego profesora literatury. Dorastał w środowisku literackim, a jego matka, kobieta oświecona i obdarzona wiedzą literacką, wychowywała go od najmłodszych lat na najlepszych wzorcach polskiej i światowej literatury. Swoją twórczość rozpoczął wcześnie, a na powstanie listopadowe 1830 roku zareagował serią wierszy.

Emigracja i życie na obczyźnie

W 1831 roku Miłosz opuścił Polskę na zawsze i zamieszkał w Paryżu, Szwajcarii i Włoszech. Podróżował również po Grecji, Egipcie i Palestynie. Przez pewien czas pozostawał pod wpływem sławnego polskiego mistycysty Andrzeja Towiańskiego. Śmierć z powodu gruźlicy zastała poetę podczas pracy nad poematem "Król-Duch".

Poglądy polityczne i społeczne

Poglądy Miłosza znacznie różniły się od jego współczesnego Adama Mickiewicza, poety ściśle związanego ze szlachtą. Miłosz w znacznie większym stopniu wyrażał idee burżuazyjno-demokratyczne. W swojej poezji ostro krytykował szlachtę, pod którą często miał na myśli bogatą arystokrację ziemską. Często przedstawiał w żywych barwach samowolę magnatów, ich okrucieństwo, rozrzutność, pijaństwo, rozwiązłość i przede wszystkim sprzedajność i zdradę ojczyzny. Ze współczuciem wypowiadał się o chłopach i ogłosił się poetą "ludu". Jego demokratyzm jeszcze bardziej podkreślał silny wpływ, jaki w młodości wywarła na niego ukraińska poezja ludowa.

Elementy politycznego i społecznego protestu w twórczości Miłosza pogłębiły się pod wpływem poezji Byrona, której Miłosz był podporządkowany dłużej niż inni wybitni polscy poeci tamtych czasów. Nie można jednak uważać Miłosza za poetę burżuazyjno-demokratycznego. W ówczesnej Polsce nie było silnej i w jakimkolwiek stopniu niezależnej politycznie burżuazji demokratycznej. A Miłosz nie stał nawet na stanowisku ówczesnych polskich demokratów, choć niektóre jego utwory były wykorzystywane przez demokratów. Miłosz nigdy nie wspominał o haśle wyzwolenia chłopów, choć w jego dziełach nie brakuje cierpkich wypowiedzi przeciwko szlachcie-ziemianom znęcającym się nad swoimi poddanymi, przeciwko całej szlachcie żyjącej "cudzą pracą" (wiersz "Biada wam", 1848). Jego ostra nienawiść do szlachty tłumaczy się również haniebną rolą, jaką odegrała polska arystokracja w historii utraty polskiej niepodległości i klęski polskich powstań w latach 1794 i 1830-1831.

Charakterystyczna dla pisarzy szlacheckich jest również gorąca religijność Miłosza. Motywy religijne odgrywają w jego twórczości bardzo ważną rolę. Prawda, że ostro negatywnie odnosi się do oficjalnego Kościoła rzymskiego, do papieża, jezuitów, klerykałów. Walczy z partią katolicką wśród samych polskich emigrantów. Wielokrotnie ostro potępia rozkład i krwawe zbrodnie papiestwa. Ale to znów tłumaczy się przede wszystkim motywami narodowymi: papiestwo potępiło powstanie polskie i popierało carat jako podporę europejskiej reakcji. Tak więc radykalne akcenty w twórczości Miłosza są wynikiem szczególnego położenia szlacheckiej emigracji, prześladowanej przez wszystkie siły starego feudalnego świata.

Subiektywizm i pesymizm

Miłoszowi towarzyszył w najwyższym stopniu subiektywizm. Chorowity i nerwowy, prześladowany niepowodzeniami w życiu osobistym, większość swoich utworów ubarwił tonem ponurego pesymizmu. Dotyczy to już jego młodzieńczych utworów, napisanych pod wpływem Byrona, jak poematy "Mnich" (1830), "Arab" (1830), "Zmija" (1831), "Lambro" (1832), ale w jeszcze większym stopniu jego dojrzalszej twórczości.

Tragizm i odkupienie

Miłosz wiele cierpiał z powodu swojej sytuacji emigranta i niemożności dotarcia ze swoimi dziełami do szerokiej publiczności, tym bardziej, że jego twórczość była dla współczesnych mało zrozumiała. Boleśnie odczuwał np. szeroką popularność Mickiewicza. Jego wystąpienie przeciwko Mickiewiczowi w poemacie "Beniowski", gdzie oskarża swojego rywala o panslawizm i przywiązanie do papiestwa, tłumaczy się nie tylko antagonistyzmem ideowym, ale i osobistym między nimi.

Z natury nie będąc rewolucjonistą, Miłosz w momentach wielkiego ożywienia rewolucyjnego opowiadał się za radykalnymi działaniami. Tak więc w 1848 r. wyjechał nawet z Paryża do Pruskiej Polski, aby wziąć udział w walkach przeciwko carskiej Rosji. Jednak poza tymi momentami był zwolennikiem walki pokojowej "duchowymi środkami". Czasami wprost występuje przeciwko "bestialskim" "francuskim metodom". Stałym pomysłem jego twórczości jest idea poświęcenia się jednostki i narodu (Polska - Winkelried).

Poetycki talent

Jako poeta Miłosz posiadał wyjątkowe mistrzostwo artystyczne. Jego utwory, a zwłaszcza poematy napisane oktawami, odznaczały się najwyższą perfekcją formy. Co więcej, podczas gdy Mickiewicz nawet w swoich mistycznych utworach odznacza się realistyczną jasnością i wyraźnością swoich obrazów, poezja Miłosza ma raczej charakter muzyczny. Na poezję modernistów i symbolistów końca XIX i początku XX wieku Miłosz wywarł silny wpływ.

National

Zeca Afonso	Wislawa Szymborska	Thoger Larsen
Neil Diamond	Chabuca Granda	Fujishima Kosuke